Contact

Achtergrond

Deelnemers

Traject

Lees over de ervaringen van anderen en laat je inspireren.

Werken speelt een belangrijke rol in het leven, ook voor mensen met een beperking. Wij begrijpen dat heel goed.

Waarom
Brains4U

Participatiemeter
Maatjesmethodiek
Groepsbijeenkomsten
Individuele begeleiding

Van project naar programma.

Brains4U
Weustink&Partners

010 470 77 74
06 15 64 75 62
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
www.weustinkenpartners.nl

Image not available
Image not available
Image not available
Image not available
Image not available
Image is not available

Contact

Achtergrond

Deelnemers

Traject

Lees over de ervaringen van anderen en laat je inspireren.

Werken speelt een belangrijke rol in het leven, ook voor mensen met een beperking. Wij begrijpen dat heel goed.

Waarom
Brains4U

Participatiemeter
Maatjesmethodiek
Groepsbijeenkomsten
Individuele begeleiding

Van project naar programma.

Brains4U
Weustink&Partners

010 470 77 74
06 15 64 75 62
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
www.weustinkenpartners.nl

Image not available
Image not available
Image not available
Image not available
Image not available
Image is not available
Slider

Glenn

Glenn (32 jaar) heeft een groot talent dat hij tijdens zijn revalidatie ontdekte: fotografie. Zijn voeten op het bed waarin hij herstelde van een fietsongeluk, waren zijn eerste objecten. Hij wil vooruit, ook voor zijn vrouw Mireille en hun twee jonge kinderen, maar zijn lijf fluit hem geregeld terug. Hij kan het werk niet overzien, heeft de concentratie niet om zich aan afspraken te houden, raakt overbelast als hij veel doet. Brains4U helpt hem structureren en afbakenen. Glenn is inmiddels toegelaten tot de fotoacademie en wil een eigen bedrijf als fotograaf starten.“Met de reïntegratiecoach kijk ik nu vooral naar: wanneer zeg ik ‘ja’ als ik eigenlijk ‘nee’ moet zeggen? Dat vond ik al lastig, maar dat is door het hersenletsel niet beter geworden.” 

 

Voor een indruk van Glenns prachtige werk verwijzen we graag naar www.nyushaglenn.com

 

Glenn was muzikant maar sinds het ongeval kan hij het geluid niet meer verdragen. Hij is afge-keurd en heeft een WIA-uitkering. Hoe vordert hij met het reïntegratietraject?
Glenn Cornelisse (32 jaar): “Ik schep het beeld dat het goed met me gaat. Dat is mijn valkuil.”

“Ons tweede dochtertje was nog niet geboren toen ik het ongeluk kreeg. Een fietsongeluk. Die vrouw en ik zijn frontaal met onze hoofden tegen elkaar aangeklapt. Ik was op weg van werk naar huis. We zijn allebei met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Maar dat weet ik alleen van verhalen. Ik kan me er helemaal niets meer van herinneren.”


Black-outs

“Vanaf de EHBO belde ik mijn werk, de drukkerij. Mijn werkgever zei dat ik de volgende dag gewoon moest komen, anders zou mijn contract op de helling staan. Ik ben gaan werken, met paracetamol. Maar twee dagen later ging ik alsnog naar huis, want het ging niet. Ik viel bijna flauw en ik begon wartaal te spreken. Mijn vrouw zag dat het niet goed was. Op de EHBO zeiden ze dat ik waarschijnlijk een flinke hersenschudding had. Ik moest goed rust houden.

Dat heb ik een week gedaan en toen belde mijn werkgever weer. Toen ben ik toch weer gaan werken en dat heb ik een paar maanden vol kunnen houden, met zware hoofdpijnen die steeds sterker werden. Steeds vergeetachtiger werd ik ook. Op een gegeven moment onthield ik veel dingen niet meer of haalde ik dingen door elkaar. Ik meldde me steeds vaker ziek. Ik kreeg black-outs. Dat ging van kwaad tot erger, totdat ik flauw viel achter het stuur; gelukkig nog net bij een parkeerplaats.

In het ziekenhuis kwam alles in gang. Wat ik begrepen heb, is dat er een scan van mijn hoofd ge-maakt is en dat daarop niets was te zien. Maar dat betekent niet dat er geen beschadigingen zijn, want kleine bloedingen worden vaak niet gezien. Mijn hele gezondheid werd onder de loep genomen en daarvoor kreeg ik ook een roesje. Sinds ik daaruit wakker ben geworden, is de hoofdpijn nooit meer weggeweest. Normaal waren het zware steken, maar nu was het constant. Vanaf dat moment heb ik bijna een jaar lang op bed gelegen.”


Medisch traject

“Ik ben niet iemand die snel zegt dat ik iets niet kan; ik ben een o nwijze doordouwer. Pas na dat half jaar doorwerken met alle hoofdpijnen, kreeg ik door dat er echt iets mis was. Toen vroeg ik me voor het eerst af wat er met me aan de hand was. Mijn gevoel had me al wel laten weten dat ik te snel weer was gaan werken en ik had nog gedacht: daar kan ik nog wel eens spijt van gaan krijgen. 

Een jaar na het ongeluk kwam ik bij Sophia Revalidatie. Hoe dat precies ging, weet ik niet meer. Dat is het grote nadeel van mijn situatie nu. Ik onthoud een fractie van wat er is gebeurd. De rest is weg. Ik kan middenin een gesprek opeens vergeten waar we het over hadden. Dan laat ik dat niet altijd merken, maar dan heb ik een trucje om door te vragen en zo weer in het gesprek te komen. De buitenwereld merkt daar inmiddels vaak niks meer van. Maar concentratie blijft lastig. Ik zit nog steeds in een medisch traject, omdat ik niet opgeef. Wellicht heb ik door het ongeluk epilepsie ontwikkeld, waarvoor medicatie mogelijk is. Dat is nog mijn hoop”.


Overprikkeld

“Ik kan wel handelingen uitvoeren, zoals koffie zetten, maar bijvoorbeeld stofzuigen is een no go. Geluid! Ik ben snel overprikkeld. Als iemand een vork laat vallen, dan kan ik al gelijk uit mijn plaat gaan. Ik ben snel geïrriteerd. Ik kook niet, omdat ik vergeet wat ik aan het doen ben, en dan loop ik tijdens het koken weg. Eén keer stond de pan in brand, terwijl ook onze twee kinderen thuis waren. Heel gevaarlijk.

Ik kan al weer heel veel, zegt bijvoorbeeld het UWV. Dat klopt enerzijds wel, want ik heb strategieën om met dingen om te gaan. Maar normaal functioneren is er niet bij, want het is heel onbetrouwbaar. Ik maak afspraken die ik niet kan nakomen, omdat ik niet kan inschatten hoe het die dag met me gaat. Ik durf ook niet te fietsen met een kind achterop. Ik val soms gewoon om, en daar kan ik niks aan doen.

Een portretfotoshoot zou in een uur moeten lukken, maar ik heb veel meer tijd nodig. Ik ben ook erg lang bezig met het bewerken van een foto. Want ik zit naar een scherm te kijken en dat doet pijn aan mijn hoofd. Ik werk vaak met een zonnebril op. Ik heb rust nodig tussendoor. Dus echt functioneren vind ik het nog niet, verre van. Maar wat mensen zien is dat ik probeer mijn droom achterna te gaan. Ik kan bij de pakken neer gaan zitten, of ik kan er nog wat van maken. En dat laatste zit in mijn karakter.”


Credits voor de omgeving

“Het reïntegratietraject heeft me twee dingen gebracht. Mensen hebben me aangehoord, en ik ben geholpen bij het voeren van gesprekken en met mijn planning. Maar alles heb ik zelf gedaan! Ik had al een duidelijke richting in gedachten voor mijn beroepskeuze, dus dat hoefde ik niet te ontdekken in de training. Ik wilde de fotografieopleiding gaan doen. Ik had al een netwerk opgebouwd, ik had geen elevator pitch nodig. Ik ben één en al elevator pitch. Voor mij is aan het werk komen geen probleem. Ik ben aangenomen op de fotoacademie in Amsterdam met een 8,5 en ik mocht het eerste jaar overslaan.

Brains4U heeft me laten inzien dat ik niet gek ben. Ik heb gelukkig een hele lieve vrouw die me werkelijk bij alles helpt. Ze werkt speciaal als verzorgende in de wijk, zodat ze bij mij in de buurt is. Als ik geen gezin zou hebben, en dat klinkt misschien heel dramatisch, dan denk ik dat ik een einde aan mijn leven had gemaakt. Dat is een emotie waar ik veel mee rond loop. Ook al vertel ik om me heen: ‘Oh, we komen er wel doorheen!’ Ik ben continu afhankelijk, en dat is een verschrikkelijk gevoel.

Soms heb ik de indruk dat er verbetering in zit en dat ik meer grip op de situatie krijg. Maar dan doe ik direct net iets te veel en dan fok ik het meteen op. Die balans is gewoon heel moeilijk te vinden voor mij. Ik ben er echt van overtuigd dat revalidatie van iemand met NAH veel dieper gaat dan alleen maar die persoon te helpen meer grip te krijgen op zijn eigen leven. Het raakt mijn hele gezin. Ik ben echt niet de enige die ermee moet leren leven. Mijn kinderen krijgen veel te verduren. En dat vreet me op. Dat maakt het voor mij nog het zwaarst. Zonder mijn vrouw Mireille was ik nergens; dat is een feit. Zij verdient alle credits.”


100% Goedgekeurd

“De eerste keer bij het UWV was ik 100% goedgekeurd. Mireille wilde die vrouw echt over tafel sleuren: ‘Wat voor een idioot ben jij!’ Mensen snappen het niet. NAH is niet alleen dat iemand niet meer kan werken, maar NAH is dat iemand niet meer kan functioneren in zijn omgeving! Dat is de kern. Want als je alleen bent, trek je het niet. Maar er zijn maar weinig artsen die begrijpen wat het inhoudt om NAH te hebben. Zij zien niet dat je ’s nachts tot 4.00 uur wakker ligt van de hoofdpijn, en dat je jezelf in slaap huilt. Of dat je aan het doemdenken slaat: waarom ben ik nu eigenlijk nog zo aan het leven? Ze zien niet dat als mijn kind aan m’n broek staat te trekken om iets te vragen, dat dat gelijk een irritatiepunt is. En dat ik soms ontplof tegen mijn eigen kinderen. Dat gebeurt. Dat is verschrikkelijk.

Ik word nu gecoacht door reïntegratiecoach Ditty van Brains4U. Zij is heel begripvol en meedenkend. We bellen elkaar wekelijks en er is een periode geweest dat ik Ditty vaak zag. Dat was tijdens de WIA-aanvraag; toen moesten we een boel regelen. In de periode dat ik me ging inschrijven voor de opleiding, hebben we ook intensief contact gehad. In die gesprekken bij de opleiding ben ik heel enthousiast, maar ik onthoud bijna niets. Ik noteer veel en neem gesprekken op, maar het is ook prettig dat er iemand bij zit, die dingen kan helpen inbrengen. Ditty staat echt voor me klaar; daar heb ik veel respect voor.

Ze is met me meegegaan naar de fotoacademie, ze heeft contact met school, en ik denk dat ik haar veel meer zou kunnen inschakelen dan dat ik doe. Ik ben heel eigenwijs. Ik heb nog steeds in mijn hoofd dat ik het allemaal zelf wel kan. En juist doordat ik dat doe, gaat het vaak mis. Net als vorige week; toen had ik te veel afspraken ingepland. Ik schep het beeld dat het goed met me gaat, want dat is wat ik wil. En dat is mijn valkuil. Wat mensen van mij meekrijgen, bijvoorbeeld via Facebook, is maar een klein stukje van wat er werkelijk speelt.

Ik ga één ochtend van 10.00 uur - 13.00 uur in de week naar Amsterdam. En doe iedere week een opdracht van in totaal vijf uur. Erg gedurfd, en het blijkt ook niet altijd haalbaar. Normaal ga ik ergens vol voor, maar nu heb ik geen verwachtingen. Het geeft minder druk, maar het is ook verdrietig. Het doel is dat ik gerichter leer werken. Ik krijg een extra mentor, extra ondersteuning, waar ik heel blij mee ben. Ik heb van alle kanten hulp. Mijn oma betaalt de opleiding, Mireille helpt mij met lezen. We hebben een planbord in huis. Als ik maandag les heb, moet ik de twee dagen daarna niet veelvragende activiteiten plannen. Daar herinneren Mireille en ook Ditty mij wel aan.”


Kwetsbaarheid

“Het is voor het eerst dat ik een opleiding doe. Ik werk al vanaf mijn vijftiende. Naast de drukkerij was ik muzikant. Ik heb muziekproducties gemaakt, schreef muziek voor artiesten, had een platen-contractje. Maar ik ben na het ongeluk gestopt. Het geluid is niet te verdragen.

Ik heb gelukkig die passie voor fotografie. Voortgekomen uit pure verveling. Dat jaar dat ik vrijwel alleen op bed lag en bijna duizend keer Planet Earth had gekeken, ben ik mijn voeten gaan fotograferen. Ik had een bureaulamp gepakt en zag wat dat met het licht op de voeten deed. Zo ontstond het idee om mezelf te gaan fotograferen en documenteren om mijn eigen revalidatieproces te bevorderen. Deze fotoserie heb ik my emotions genoemd; die toonde ik vrijwel dagelijks voor de camera in een zelfportret. Of ik nou bang was, of agressief, blij; alles wat er in het proces gebeurt. Het is zeker behulpzaam geweest in mijn revalidatie, al is het alleen maar dat ik nu, na twee jaar, durf te zeggen: ik heb hier talent voor. Ik heb iets gevonden wat ik hiervoor altijd heb gemist. Dus dit ongeluk heeft me ook zeker iets positiefs gebracht.”


100% Afgekeurd

“Ik ben nu 100% afgekeurd en krijg een WIA-uitkering. Dat zal de komende jaren wel zo zijn. In die tijd kan ik mijn opleiding volgen. Er wordt dan vaak gezegd dat dat lekker is, omdat het dan financieel geregeld is voorlopig. Maar dan vraag ik me af: waarom denken zij dat dat lekker is? Het heeft alleen maar complicaties met zich meegebracht. Ik ben verplicht om vanwege mijn medische situatie aan te geven dat ik niet ‘normaal’ kan functioneren als ik ergens wil gaan werken. Maar natuurlijk ga ik weer werken! Wanneer weet ik niet. Full time werken zit er echt nooit meer in. Het duurde lang voordat ik dat heb kunnen accepteren. Als ik dat eerder had gekund, en mezelf niet zo lang voor de gek had gehouden, dan had het revalidatieproces wellicht een heel stuk korter geweest.

Ik heb een website om mezelf te promoten (http://nyushaglenn.com/homepage/) en ik werk voorlopig for free. Ik had zelf een stage geregeld bij LEF, een magazine. Dit werkte helaas niet. Ik werd er wel aangesproken op mijn kwaliteiten en ben er helemaal voor gegaan. Maar dan zeg ik ‘ja’ tegen dingen die ik niet kan overzien of die echt te veel zijn. Hieruit maakte ik op dat ik er lichamelijk nog niet klaar voor ben. Mijn lichaam staat mij niet toe iedere week mijn zes stage-uren te maken bij de redactie.

Ik ben nu naar één keer in de twee weken gegaan. En de andere week werk ik aan een fotoshoot. Als ik dat zo doe, krijg ik geen terugval. Dat ben ik aan het opbouwen. Ik probeer mijn werk zo goed mogelijk te verdelen. Concentratie, structuur, vasthouden van aandacht was voor mij al een probleem, maar dat is door het hersenletsel niet beter geworden. Ik werk met de reïntegratiecoach wel toe naar duurzaam werk in mijn eigen bedrijf. We kijken nu vooral naar: wanneer zeg ik ‘ja’ als ik eigenlijk ‘nee’ moet zeggen? En de volgende stap: welke acties ga ik afspreken? Ik vaar mijn koers en ik moet nog veel leren, maar ik doe het vooral zelf.”


Ditty Bakker, coach van Glenn Cornelisse:

“Glenn weet heel goed wat hij wil, maar fluctueert in zijn stemming en de moed om dingen op te pakken. Ik ben een luisterend oor. Soms moedig ik hem aan of haal ik ‘m een beetje uit de uitschieters. Anders heeft hij de neiging om te veel te doen, of juist niets meer; dan is hij het even kwijt. Ik zorg dat hij ‘op de rails blijft’. Hij kan uitgeput raken. Ik help Glenn te structureren, en de moed te vinden om dingen op te pakken.”

“Glenn heeft ongelooflijk veel talent op het gebied van fotografie, en ook ambitie. Wat dat betreft is het een beauty, maar aan de andere kant merkt hij ook wel zijn beperkte belastbaarheid. Dus dat er nog geen ‘moeten’ op zit, is prettig, want bij meer druk gaat het ogenblikkelijk fout. Het lastige voor Glenn is dat zijn belastbaarheid zo laag is en tegelijkertijd zijn talent zo hoog.”